Ik zit nu in alle rust achter m’n werktop. Normaliter zou het suizen der koelertje overstemd worden met een overdonderend weeklaag der binnenband. Het pruttelt nog wel, maar dat klinkt in mijn oren als normaal, als acceptabel.

Mijn lichaam zei ‘nee’ tegen heel wat voedingsmiddelen en dat zei het niet voor niets. Baat het niet: schaden doet het zeker niet. Zolang ik me er maar lekker bij voel en dat doe ik!

Als een kind zo blij liep ik een uur later de brillenwinkel uit. Ik heb eindelijk het montuur waar ik al jaren naar uitkeek maar niet durfde te kopen omdat het zo’n ‘aanwezige’ bril is. Zal me een worst wezen!!!

Maar dit was jouw antwoord en verdervraag:

De Vlogvraag. Deel 20. from met-k.com on Vimeo.

en dit is mijn antwoord en wedervraag:

linkjes volgen want ik ga zo te bed…….

ik kamp al meer dan 10 jaar met, wat ik zeer lieflijk doch cynisch bedoel, een luidruchtige fanfare in mijn buik. Soms erf je iets wat je prima van pas kan komen (prachtige lange wimpers) en soms erf je iets wat je bijna van het leven doet benemen. Je hebt het er maar mee te doen en als je er vrede mee neemt dan ben je een gelukkig mens. In mijn ogen dan. Maar waarom moet ik van de vervelende en vreselijke kwalen die een mens kan erven de meest luidruchtige kado krijgen? Ik kon het nog redelijk verbergen (lees: mijn sociale leven reduceerde naar 0,0) totdat ik tijdens een vergadering geconfronteerd werd met een snoeiharde trompetsolo die, hoe genant het moment ook was, zorgde voor de nodige verbazing gevolgd door de nodige lachbuien. Huilend zat ik achter de computer in de hoop ergens een site te vinden met tips, raad en wat nog meer nodig is. *ga dan naar de dokter!* Probleem is dat mijn vertrouwen in de reguliere geneeskunde lang geleden verloren is gegaan simpelweg omdat ik nooit een helder antwoord kreeg op de kwalen waar ik duidelijk last van had.  Als je eens wist waar ik allemaal mee heb moeten leren leven….
Ik belandde op de site van het SC dieet en gaf het een kans. Heel mijn eetpatroon gooide ik resoluut om en ik hield me er, op af en toe een zwak moment, strikt aan. Dat gaf in eerste instantie geen letterlijke (want die kwam sowieso wel) maar figuurlijke lucht. Het werd steeds rustiger, ik voelde me er prettig bij en ik raakte een paar teveel kilo’s ook nog eens kwijt. Na een jaar of 2 kwam er een terugval. Ik heb het dieet 4 jaar volgehouden  en wederom huilend ben ik toch maar de huisarts gegaan. Via een reguliere dietist (kan niets aantoonbaars vinden) kwam ik bij een internist die me na weet ik hoeveel onderzoeken het keurmerk: ‘kan niets aantoonbaars vinden, alles doet het naar behoren en zelfs zeer goed’ gaf. Ik mocht weer met iets nieuws leren leven en mijn vertrouwen in de reguliere geneeskunde is bij deze compleet weg! Ieder mag me tegenspreken en er zullen teveel mensen zijn die er wel bij baat bij hebben, houden zo!, ik blijf een enorm wantrouwen houden. Lang verhaal!
Een jaar geleden belandde ik bij Petra. Ik heb haar zomaar op de gok uitgekozen. Ze bracht, naast een heleboel andere onopgeloste kwalen, eindelijk rust in de fanfaretent. Niet helemaal maar er was, voor het eerst, duidelijk verandering. Petra werkte direct op de kwaal maar ook een aantal lagen dieper. De diepte die door velen wegzet wordt als ‘tussen de oren’. Na een poos stond Petra met de rug tegen de muur en gaf aan dat het ook gewoon een lichamelijk falen zou kunnen zijn. Ze raadde me een osteopaat aan.  Tijdens het intake gesprek hadden we het al over voedselintolleranties en hij verwees me meteen naar Thérèse. (even scrollen naar de onderste dame) Wat dat betreft is het echt ‘ons kent ons’. Gelukkig maar, niets mooiers dan een goed netwerk. Osteopaat Pieter blijft zijn werk nog even doen en Thérèse pakte het volgende traject op. Ben je er nog?

Wat heeft ze gedaan om tot de lijst in mijn vorige blog te komen? Thérèse werkt met een biotensor (zie plaatje hierboven en de uitleg achter de link) Het werkt simpelweg op een positieve dan wel negatieve stralingsreactie van mijn lichaam bij het hardop benoemen van voedingsmiddelen. En bij het benoemen van alle doorgestreepte voedingsmiddelen uit het vorige blogje reageerde mijn lichaam dus met een negatieve stralingsreactie. Je mag er over denken wat je wilt, heel het alternatieve circuit heeft me tot nu toe meer opgeleverd dan het reguliere toneel. Ik ga de komende 8 weken op dieet en baat het niet? Schaden doet het zeker niet. Mijn lichaam mag best trompet spelen, maar wel wel op een koperen en niet op een voor andere doeleinden bestemde binnenband!!!

Ik hou jullie op de hoogte……

verder mag ik de komende 8 weken alles eten
als het maar helpt en zal ik het missen………

Met mijn hart in mijn keel verminderde ik vaart en vroeg ik me bijna vloekend af of ik, zoals zoveel Nederlanders, volledig van de pot gerukt was. Wat was dit voor ordinaire reactie in het kader van massahysterie waar ik zo’n in- en indiepe hekel aan heb. Wat ik haat! Maar ik zat mooi door te pedalen met dit onverwachte feit dat me spontaan achter de oren deed krabben. Wie weet ging die man in volle vaart naar de koffieshop die een eindje verder ligt. Wie weet moest de man een trein halen. Wie weet had hij gewoon zin om even een sprintje te trekken. Wie ben ik dan om daar meteen een hysterie aan te koppelen?

Zojuist, op de fiets, liet ik het nog eens de revue passeren en  voelde dat mijn reactie van toen spontaan en primair was. Ik schaam me er niet voor, maar het geeft wel aan dat al die massahysterie wel degelijk z’n sporen achterlaat, hoe nuchter en objectief je er ook probeert mee om te gaan. Gezien die reactie kan ik alleen maar hopen dat dit de eerste en laatste keer was. Maar eigenlijk weet je maar nooit…….

ik ben altijd blij als de langste nacht geweest is, want dan weet ik dat het iedere morgen een stukje vroeger licht is en iedere avond een stukje later donker. Vol verwachting weet je dat de lente op komst is. En ook al is het iedere keer de vraag hoe de lente uit zal pakken in Nederland, ik word er blij van.

Maar ik ben ook altijd blij als de langste dag geweest is, want dan worden de dagen korter. Beter geschreven, dan wordt het sneller donker en daar word ik ook blij van. Het is nu iets over tienen en buiten is het bijna donker, behalve in mijn tuin. Want daar branden weet ik hoeveel lichtjes. Sommigen worden gevoed door kaarsvet en een vlammetje, sommigen door een door een zonnepaneeltje opgeladen batterijtje. Overal zie ik prikjes licht en prikjes licht brengen me al zolang ik leef in dromenland. Iedere keer als we door het donker in bergachtig of heuvelachtig gebied rijden en ik zie in de verte een dorpje met straatlantarens, licht achter de ramen, dan droom ik weg. Zou ik door ieder raampje naar binnen willen kijken. Of als ik in de winter met de trein van mijn werk naar huis ga en ik rij door Houten, Culemborg, Geldermalsen, dan zie ik al die verlichte ramen en dan vraag ik me af wat daarachter allemaal gebeurt. Zijn ze net aan het eten, of aan het uitbuiken voor de tv. Hebben ze ruzie of leggen ze het net bij. Kijkt opa net vol liefde naar zijn kleinkind of is zijn dochter net aan het bevallen. Het kan allemaal gebeuren terwijl je met een flinke snelheid langsdendert.

En nu kijk ik naar mijn eigen lichtjes en bedenk dat Pieter ook zo dol was op mijn tuin. Dol op mijn lichtjes. Ja Pieter staat nog vaak garant voor een tranendal. Ik hoop dat al die kleine, tegen de bergen aan geplakte, dorpjes er geen last van zullen hebben. Je hebt niets aan een tranendal.

Het is goed zo……..

De Vlogvraag. Deel 20. from met-k.com on Vimeo.

Ik ga weer eens wat nuttigs doen dit weekend