De Vlogvraag. Deel 14. from met-k.com on Vimeo.

“And Then There Was Salsa” from Frito Lay Dips on Vimeo.

Tja, dat had hij beter niet kunnen doen. Lief en ik pisten in onze broek toen hij trots kwam vertellen dat de klus geklaard was en naar huis ging want kijk nou zelf…….

Na lang beraad hebben lief en ik besloten om het muurtje niet te stuuken, geen ‘kap’ van gipsplaat er omheen te plaatsen, maar om het gewoon zo te laten als hylarische herinnering aan onze ‘doorbreker’. Het muurtje is opgebouwd uit muurankers, stenen en plaksel en zelfs dat was op z’n JanBoerenFluitje gedaan. Ik heb het skì-jfe muurtje geadopteerd als mijn project en ik ben, met de blote vingers, muurvuller de voegen aan het inwassen. Dus niet netjes voegen, maar zorgen dat de grillige randjes en gaten een wat organischer vorm krijgen. Ik zit hier nu met een paar beurse vingertoppen (wat muurtjesplaksel is na uitharden scherp) maar het gaat goed. Als het inwassen klaar is gaat er een laag witsel overheen en dan ziet het er een stuk rustiger uit. Als we, wanneer het zover is, de definitieve kleur van de huiskamer en keuken bepaald hebben dan krijgt het muurtje ook die kleur. Dan blijft het een maf en grillig uitsteeksel tussen straks gestuukte muren en een herinnering aan een ‘doorbreker’ met een slecht oog voor rechte lijnen……..

luxaflex is geen touwladder!

Stik! 
Hij doet normaal…….

366 dagen en 2 uur geleden duwde ik mijn zoon de oven in. In de meest afschuwelijk goedkope doch prachtig versierde kist die je maar bedenken kan. . Alsof ik een schip te water liet, alsof ik een op de milimeter nauwkeurig ontworpen object afschoot, alsof ik na 22 jaar een kind voorgoed afstootte. Daar ging hij, op weg naar een hete pit die wachtte om aangejaagd te worden ongeveer 1000 graden. Daar ging hij, luikje dicht, afgelopen, voorgoed weg, met de zekerheid dat hij 2.5 uur later niet meer dan een bergje as zal zijn. Een bergje as van 5,3 kilogram. Een bonk klei verandert in as. Daar waar windkracht 10 geen vat op had is nu verworden tot iets wat met het minste zuchtje wind vervliegt.

Een jaar later.
Ik ben blij dat het zover is.
Een paar dagen geleden zei iemand voor ze zoveelste keer tegen mij: het verlies van een kind is het ergste wat je overkomen kan. Ik snap geen zak van zo’n opmerking want waarmee moet ik het vergelijken? Net zoals de ‘cliche’ dat het eerste jaar zonder een jaar is waar je doorheen moet. Na het eerste jaar kom je aan rouw toe. Snap ik ook geen drol van. Het is goed dat ieder mens anders omgaat met rouw, met verlies, met wat voor hem/haar het ergste is wat je kan overkomen. Voor mij is het verlies van mijn kind tijdloos, grenzenloos en niet te beperken met tijd, ruimte en Kubler Ross. Dat schreef ik ergens vorig jaar ook al en het voelt nog steeds zo. Ik ben niet wijzer geworden, ik ben niet achterhaald dan wel ingehaald.

Ik ben blij dat het jaar voorbij is. Dat ik weet dat wat ik vorig jaar al wist klopt. Dat ik alsnog ieder naderende datum/dag met dubbele gevoelens tegemoet zag. Ga ik stuk of niet. Dat is allemaal voorbij. Wat overblijft is dat ik mijn hemelse zoon mis en dat ik dat de rest van mijn leven meeneem. Maar dat ik ook een onzichtbaar lijntje met mijn hemelse zoon overhou en die neemt niemand me af, zelfs de dood niet………

Zoon, tot over een paar jaar. Dan gaan we gewoon verder

Dan moet het toch even goed besnuffeld worden….

Voorzichtig erop staan en voelen wat de balans is……

en dan………

gaan met die banaaaaaaaaaan ehm bobslee……

Bij De Dames
English Heritage Buildings
Heerlijk, heerlijk
Amerikaanse Aardpeer
Het Betere Boerenbed
Hitler’s Children

En geef nou toch toe: er is maar 1 Bob, de kater waar je mee thuis kunt komen, dus 1 + 1 = 2 en de foto hieronder moest het zijn. Wat is een echte Bob nou in de sneeuw zonder Bobslee!!! Ik kreeg nog een grappige tweet terug van politie Hollands Midden en ik dacht nog: het is vast niet de bedoeling. Hadden ze maar niet over Bob moeten beginnen! Toch?

Afgelopen maandag is een heel bijzondere dag gebleken want welke tweet popte rond 4 uur op mijn beeldscherm:

#BOBSLEE – Gefeliciteerd @sisterdew heeft een BOBslee gewonnen. Stuur je adres per DM en deze komt zo snel mogelijk naar je toe.

Ik zat met volle verbazing naar het beeldscherm te staren. Ik win in principe nooit wat. Ik kan lootjes trekken tot in de gloria, bellen naar winnummers tot in de gloria en ga zo maar verder, ik win nooit iets. Ik staarde nog even moedeloos naar het laatste bergje (ter grootte van een stoeptegel) sneeuw op het terras, maar dat kon de pret niet drukken. We hebben een bobslee gewonnen. Zoonlief reageerde nogal heftig want hij zat in eerste instantie aan zo’n enorm gevaarte te denken, meer uit zorg om te grootte want we hebben elkaar opgevoed met ‘wie het kleine niet eert enz enz enz’. Zodra de bobslee binnen is komt een foto. Met Bob erop natuurlijk.

Bob, zich van geen bobslee bewust, is sinds een week zijn krolse stembanden aan het stemmen. Het bleef beperkt tot een verdwaalde uithaal midden in de nacht, maar diezelfde afgelopen maandagavond klepperde hij door het kattenluikje naar buiten om zijn eerste try-out ten gehore te brengen. Oei, dat is niet de bedoeling. Tuurlijk is het de bedoeling, zijn bedoeling, maar niet in de zin van ongewenst nageslacht, een buurt die er niet blij van wordt en het risico dat hij overal penetrante luchtjes achter gaat laten. Over 2 uur is Bob balloos. Nou had Bob al een hoog piepmiauwtje, hoger kan het niet dus ik ben reuzebenieuwd of hij na verwijderen der balletjes van schrik 10 octaven lager gaat miauwen, als hij dat nog durft tenminste………….

Toch lopen er ook nog andere dingen samen. Wonderbaarlijke dingen die ook een ik zien, voelen en weten. Gisteren plaatste PeeBee gewoon iets moois op z’n blog. Vriendin PeeBee heeft daar oog en oor voor. Gisteren was zoon PeeBee ook nog eens jarig. Een van Pieter’s favoriete spellen was Final Fantasy en tijdens de crematiedienst hebben we ook iets van Final Fantasy laten horen. Ik wil al jaren Final Fantasy spelen, ben er nooit aan toegekomen en gisteren, na het blogje van PeeBee vond ik dat het er maar eens van moest komen. Mijn redder-in-de-vermissingsperiode van Pieter was zijn Nintendo DS. Ik heb er nachten op gespeeld, nachten mezelf getroost met zijn grote kleinnood. Ik in een stikdonkere slaapkamer met een slapende lief naast me en ik met een verlicht beeldschermpje voor me. Gisteren heb ik na wat speurwerk een bod gedaan op een Final Fantasy voor de DS en vanmorgen kreeg ik een vriendelijk mailtje van ……………. Pieter. Ik ga van ene Pieter een van Pieter’s favoriete spelletjes kopen voor op zijn grote kleinnood naar aanleiding van een blogje van PeeBee op Pieter’s officiele sterfdag dat gelijk is aan de geboortedag van PeeBee’s zoon.

Samenlopen kan pijnlijk, vermoeiend maar ook zo intens mooi zijn………

‘ding dong’
deed de deurbel nu op dit moment precies een jaar geleden
Pieter was boven komen drijven