8 februari een jaar geleden…..
schreef ik dit
het wachten duurde toen al anderhalve maand en het leven ging door. Net zoals nu, een jaar verder, het leven gaat gewoon door. Ik krijg van ieder een hart onder de riem en dat voelt zo fijn, maar ik voel me zo onderhand een ondankbaar mens omdat ik vanaf een jaar nadat ik Pieter voor het laatst gezien had tot nu geen zwaar moment gehad heb. Ik lees het blogje van een jaar geleden en ik weet nog precies hoe het voelde toen. Ik besefte toen al dat wat er ook in je leven gebeurt, het leven gewoon doorgaat. En ook al voel ik een ondraaglijke steek in m’n ziel als ik besef dat Pieter dood is en ook al weet ik dat een deel van mijn leven vroegtijdig gestopt is, ik pluk de dag met volle teugen. Mijn lichaam sukkelt nog wat achterop, sterkt met de dag, maar als ik naar foto’s van Pieter kijk voel ik mijn hart alleen maar vullen met liefde, liefde die niet te bevatten is, liefde die niet aards is, liefde die ver voorbij de horizon gaat. Het is alsof mijn hart zich zo groot maakt dat ik rechtop moet gaan zitten om het de ruimte te geven. En ik kan dan alleen maar glimlachen, soms met tranen in mijn ogen van intens geluk, soms omdat het zo’n pijn doet.
Ook het besef dat ik nog steeds 3 kinderen heb diept zich steeds verder uit, want ook al is Pieter stoffelijk niet meer in leven, hij hangt nog steeds mijn zoon uit daar boven. Het voelt als een ongekende rijkdom.
Binnenkort zal ik wel anders piepen, want dan krijg ik een copie van het sectierapport en van de UMTS-mastgegevens. Dan zal ik wel weer een paar flinke dreunen tegen m’n harses krijgen. Iemand vroeg me laatst nog: ‘wat heb je aan zo’n sectierapport?’ En dan kan ik alleen maar antwoorden met ‘meer heb ik niet van hem!’ Jij hebt vlees en bloed, ik heb gewichten, maten, statussen en de keurstempel dat mijn zoon kerngezond was. Jij ziet en voelt een lichaam en dat is een geheel, dat is een totaal, ik heb in ieder geval nog een beschreven kijkje van binnen. Het rapport van Dokter Bibber. Ik weet in ieder geval exact hoe zwaar de intelligente hersens van mijn zoon waren, kan jij niet zeggen HA!
Het gaat goed.
En ik ben er van overtuigd dat dit het is waarmee ik verder kan leven. Wellicht dat ik iets over het hoofd zie of waar ik onbewust geen aandacht aan wil besteden, maar dit is waarmee ik verder kan leven. Ook al is het net an een jaar geleden……..
Het gaat goed…….
en ineens denk ik dan ook: het gaat zo snel …
Als jij vind dat het goed is zo, wie zijn wij dan.
In gedachten delen we met de hoop daardoor steun te kunnen geven en het verdriet te spreiden.
………10-eke
respect
dikke knuffel
Doe zoals jij vindt dat je het moet doen Joos.
Groetjes, Joke
Het gaat goed omdat jij bent wie je bent. Jij verzuipt er niet in maar blijft open staan voor al die mooie dingen die er zijn, je bent een gelukkig mens!
Opnieuw een bevestiging van wat ik al dacht. Wat ben jij een geweldig mens. Jij straalt zoveel goede energie uit dat je mij het gevoel geeft dat als je maar wilt je de hele wereld aan kan. Dank je wel Pieter, door jou heb ik een vrouw leren “kennen” die er voor heeft gezorgd om op een andere manier naar het leven te kijken.
Liefs, Angelique
Ik weet niet hoe zwaar ze zijn maar ik heb mijn hersenen vaak gezien op MRI scans en dat kan ook niet iedereen zeggen!
Wat goed van je!!!
Liefs, Patrizia
Lind@
Gek he, van maart t/m half december denk ik er echt niet aan, maar deze weken/maanden speelt het constant door mijn hoofd.
En dan ben ik alleen maar buitenstaander.
Dit was het eerste jaar, maar ik weet dat dit weer zo’n rode draad is die ik elk jaar blijf herinneren.
Mooi! als ik nog eens een dip heb ben jij een groot voorbeeld..
Ik denk dat Pieter gewoon heel goed voor mama zorgt