een motje…..
Jooperrr boorde afgelopen week de theatervorm musical compleet door de grond (nee Australie, dat was geen pleemonster, dat was het musicalgevoel van een Nederlander) en deels deel ik zijn mening. Niets ergers dan geboeid naar een scene kijken totdat de violen of wat dan ook heel langzaam mee gaan doen waardoor je weet dat er een liedje in aantocht is. Dat heb ik overigens ook bij cabaretvoorstellingen waarin gezongen wordt. Dat had ik vroeger al tijdens het ‘verplicht’ kijken naar oudejaarsconferences van bv Wim Kan of Seth Gaaikema, ik lachtte me een kriek totdat er weer zo nodig gezongen moest worden. Op zich juweeltjes van liedjes maar dan even niet! Naast Porky en Bess, waar zowel Jooperrr als ik een zeer terechte uitzondering voor maken, kan West Side Story me ook enorm boeien en, jawel, de Jantjes. Maar dan wel de variant uit het jaar dat ik een jaar of 10 was, zo’n 40 jaar geleden welgeteld en geen enkele andere. Komt omdat ik daar ooit een eenmalig heel klein rolletje in gespeeld heb zonder dat ik er zelf erg in had. Moederlief en ik gingen naar de Jantjes en met hoogrode konen en met open mond zat ik te kijken naar Beppie Nooy jr, Ramses Shaffy, Yoka Beretty, Johnny Jordaan en al die anderen totdat ik na een bepaalde scene, tijdens een enorme stilte waardoor het nogal luid de zaal in geslingerd werd, vroeg ‘Mam, wat is een motje?’ Volgens mijn moeder, op haar beurt met rooie konen, want de gevolgen zijn kennelijk nooit tot me doorgedrongen, lag de zaal en het toneel plat. Heel even maar, cos the show must go on!!!
Soms loop ik vol verwondering achter mijn eigen leven aan te banjeren want een paar jaar later had ik de hoofdrol in een schoolmusical. Ik wilde de rol wel, maar ik had een enorme concurent: het veel mooiere zusje van het meisje dat het jaar ervoor de hoofdrol kreeg, dus ik ging er vanuit dat het veel mooiere zusje de rol zou krijgen, want het meisje van het jaar ervoor was ontzettend goed. Ik bleek achteraf zelfs nog beter dan beide zusjes. Snap ik echt helemaal niets van, nog steeds niet. Ach, laat mij maar achter de feiten aanlopen, altijd beter dan erop vooruit.
Nee ondanks die hoofdrol kan musical me gestolen worden. Dan maar een stevige opera want daarin wordt alleen maar gezongen. Laten de echte liefhebbers maar genieten, ik pas of het het mot een motje wezen……. 
Ik houd echt van musical zoals die vroeger werd gespeeld, niet zoals die teugenswoordig worden “gedaan.”Steeds groter, steeds mooier, steeds meer: het theater moest er voor worden verbouwd, en steeds duurder, waardoor veel mensen dit gewoon niet meer aan hun kinderen kunnen laten zien.
Ik ben helemaal geen musical fan. Of lullen of zingen, maar een gezongen verhaal gaat er bij mij niet in.
Mooi verhaal en mooie herinneringen dit! Overigens is een andere uitzondering voor mij de schoolmusical. Dat is een traditie die wat mij betreft nog lang mag blijven.
Ik kijk wel eens cabaret op tv, en of ze dan gaan zingen of niet, kan me niet zoveel schelen.
Ik houd juist enorm van musicals, net als mijn jongste. Wel zijn de kaarten nauwelijks te betalen en azen wij dan ook op Marktplaats op goedkope kaartjes. Soms hebben we mazzel en gaan we lekker met zijn tweetjes genieten.
Hoop alleen niet dat mijn jongste nog eens roept: Ma…wat is een motje?! hahahahah
Ga je mee naar ‘We Will Rock You’ Josephine? Die lijkt me nog wel leuk
ik hou van musicals, maar dan wel de goeie, stoere amerikaanse musicals. ik ben naar Hair geweest, Footloose en Jesus Christ Superstar en dat zijn geen doetjes qua musicals.
Ik dacht altijd dat ik de enige was die het jammer vind als er weer gezongen wordt in een cabaretstuk of musical. Het zijn voor mij ook moodbrekers in plaats van moodbrengers. Fijn, ben dus niet alleenig….;)
Ik ben ook al geen musicalfan.
Inderdaad of lullen of zingen zoals hierboven ook al gezegd.
Dan weet je tenminste waar je voor komt hahahah
Gek, bij deze titel zie ik in gedachten een motje dat fladdert tegen een lamp!
Musicals…ik ben er gek op….niet alleen om de zang maar ook als er dans in voorkomt. Ik ben gek op dans.
Lind@