een eind voor me uit…..
vanaf half december check ik iedere dag hoe ik me voel met ‘een jaar later’. En hoe ik ook probeer er vat op te krijgen, ik voel niet veel. En langzaamaan dringt tot me door dat ‘een jaar later’ of twee, drie, honderd jaar later niet zwaarder, moeilijker, ondraaglijker is dat iedere andere dag. Het wordt alleen maar lichter en helderder. Soort van Unbearable lightness of being of juist andersom ‘de draaglijke zwaarte van het bestaan’. De enige dag waarmee ik moeite had was 19 december, toen was het een jaar geleden dat ik Pieter voor het laatst gezien had. De 21e deed me niet veel, kerst deed me niet veel, oud&nieuw evenmin, niet veel in de zin van: ik voel de realiteit van een jaar geleden zo zwaar op me rusten. De dag dat ik Pieter een jaar ervoor voor het laatst zag gaf alleen aan dat ik hem een jaar rond fysiek mis. Ik hoor nog iedere dag zijn lach, ik hoor nog iedere dag zijn stem, ik zie hem nog iedere dag maar het zijn geluiden, beelden, gevoelens die een jaar oud zijn en nooit meer up gedate zullen worden en ik zal ze nooit meer horen in decibelen, driedimensionaal zien. Het zit allemaal in mijn hoofd, in mijn herinnering, Pieter is een herinnering. Mijn eigen zoon is niet meer dan een herinnering. Een bonk uit de klei getrokken zoon is een herinnering geworden. Ondraaglijk…..
En het ondraaglijke maakt iedere dag met een herinnering zoals de dag dat hij overleed, de dag dat hij gevonden werd, de dag dat we hem in de oven duwden niet anders is dan al die anderen. Ik ben niet van feiten, van data, van toen en toen. Ik word geconfronteerd met het verlies van Pieter als er vorst in de lucht hangt, het moment dat je voelt, ruikt en ziet dat de wind naar het oosten draait en koude, droge lucht het land injaagt. Ik word geconfronteerd met het verlies als ik zijn koksmes in een flinke lap kabeljauw zet en de verse vislucht mijn neus inzwemt. Ik word geconfronteerd met het verlies als ik hardop uitspreek dat ik de moeder ben van een overleden kind. Ik word geconfronteerd met het verlies als ik nu zo een eind voor me uit zit te schrijven.
Het leven gaat door en ik sta er weer bijna middenin. Iets in mij is een jaar geleden gestopt met verder leven, ergens is een jaar geleden genadeloos de bijl in gezet. Maar ik omhels de kou, een kabeljauw, mijn toetsenbord en al het andere dat mij laat huilen en bloeden totdat tranen opgedroogd zijn en het bloeden gestelpt. Ik ben en blijf de trotse moeder van een overleden kind, mijn hemel de trots groeit met de dag, want een tweede Pieter zal nooit meer komen en zal nooit meer bestaan. Laat ik nou net de moeder van die ene zijn…….
Ik ben er (opnieuw) stil van en kan hier echt niks zinnigs op opbeurends bij bedenken. Alleen dat ik heel veel bewondering heb voor hoe je hier mee omgaat.
En zo is het maar net jij bent de moeder van dat ene unieke exemplaar!!!!!
… en wij, Josephine, al die betrokken voelende lezers, omhelzen jou en zijn trots op ons deelverdriet, want een tweede Josephine/Sister de W zal er nooit meer in ons leven zijn…
Ik ga je de 30ste gewoon enorm knuffelen, wat ik heb even geen woorden…
Laat jij nou net de moeder van die ene zijn. En daar mag je dan ook nog eens trots op zijn.
Wat het je dit weer ontroerend geschreven…..dank je wel hiervoor…..
ook de kinderen die je nog hebt zijn uniek Joos, want alleen zij voelen wat jij voelt.
Hij zal altijd een herinnering blijven, en nooit ouder worden dan die geworden is, en alle andere mensen wel. Dat lijkt me ook een gekke gewaarwording.
En zo is het maar net!
Het HOORT nu eenmaal niet: laat jij nou net een mens zijn die zijn kind overleeft…. het verlies zal nooit echt helemaal te bevatten zijn vrees ik…
*knuffel*
dat is het, dat neemt niemand je af. Laat jij nou net de moeder van die ene zijn…
Dat dus.
XX
Ik blijf het knap vinden hoe je ermee mee omgaat en het met ons kan en wil delen.
Geweldig Joos.
Off topic, dan had je Lief het erg druk vrijdag, zeker bij het einde van de beurs toen was het echt een gekkenhuis.
dat heb je heel mooi opgeschreven. zo rauw. en dat vind ik heel krachtig. geeft mij ook kracht.
kan niet de juiste woorden vinden…. hopelijk zegt een dikke knuffel genoeg :$
DIKKE DIKKE KNUFFEL
En van mij ook een “hug” !!
Mooi, trots, hartverwarmend, ontroerd en vol pijn. Pieter heeft een kei van een moeder.
Lind@
daarom ben ik blij dat je schrijft.
Toveren met woorden….
jah da kan ze zekers!!!!!!
Dit wordt volgens mij de tigste keer dat ik het zeg: hoe komt het nou dat ik denk dat ik snap wat je zegt? Dit kan ik toch niet aanvoelen? Maar ik snap wat je schrijft.
ik vind het een eretitel: de trotse moeder van een hemelse zoon….
Ik volgde je weblog vorig jaar ook, intensief zelfs.
Ik heb gebeden, hoewel ik je kind niet ken.
Vanaf het eerste moment dat ik wist dat hij kwijt was, raakte het me, ik weet niet waarom.
En door de maanden heen heb ik vaker dan eens zijn naam hardop uitgesproken, weet niet waarom.
In december dacht ik aan jou.
Ja, een jaar geleden.
Ben er nog stil van.
Yoel.
Ik krijg er tranen van in m’n ogen als ik dit lees. Het moet zo verschrikkelijk zijn om je eigen kind te verliezen. Ik kan me natuurlijk niet voorstellen hoe zoiets moet zijn, maar u schrijft er wel prachtig over.