ze is er nog……..
het zijn drukke dagen. Hoewel druk, de dagen zijn vol, overvol. Gezellig drukte, teveel drukte, verdrietige drukte, gekke drukte, onnodige drukte, belachelijke drukte, kortom: van alles wat. Komt ook bij dat ik met die drukte niet echt rustig kan schrijven. Heb ik een schitterend verhaal of anekdote in mijn hoofd, me proberen te concentreren met alle drukte om me heen lukt gewoon niet en dat terwijl er iedere dag wel wat te schrijven valt. Dat valt niet mee, het irriteert me, het maakt me wat ongeduldig en als ik, net als nu, eindelijk weer wat ruimte heb, wil de hond van mijn moeder met me spelen. (Ik heb sinds zijn geboorte een jaar of 11 geleden zijn zusje waarmee zo af en toe gespeeld moet worden) Een dag niet schrijven is echt afzien, een dag niet even mijn verhaal loslaten op het WWW is verschrikkelijk. Maar nu moet het eruit HET MOET ERUIT!!!!!! Bij deze….
Ondertussen gaat het leven gewoon door en op sommige momenten sta je even stil in de tijd. Net zo stil als Bob hiernaast die hoopvol stilstaat in afwachting op het volgende stukje afgekeurde vis voor de gourmet. Het is hylarisch als er vis of kip gesneden wordt op het aanrecht. Daar waar Bob rustig doch doordringend kan schooien als er in de keuken gewerkt wordt, zo wild en onberekenbaar wordt hij als het om vis of kip gaat. Hij klimt net niet via mijn benen naar boven om op het aanrecht te komen, ook het trappetje zoals hiernaast/boven heeft hij niet onder de knie, maar als het aan hem ligt. Toch wel maf dat hij makkelijk van schuurtje naar schuurtje springt, maar de sprong op het aanrecht is kennelijk nog te onduidelijk voor hem. Dat zal binnenkort ook wel voorbij zijn, hij groeit als kool, hij krijgt met de dag meer lef, maar moeder’s schoot (lees de schoot van Josephine) is heilig. Daar moet iedere dag op gelegen worden en als ik geen aai geef of aandacht geef dan legt hij gewoon een poot op mijn neus, kijkt me tot over z’n oren verliefd aan. Daar kun je toch geen ‘nee’ tegen zeggen 
Ik hoop morgen weer wat ruimte te hebben, want schrijven moet, schrijven doet leven 
Ze zijn ook allemaal hetzelfde he, die katten
Die drang om te schrijven hebben alleen echte schrijvers….wie weet….ooit….maar je blog lezen alleen al is heerlijk. Zo heb ik de drang om iedere dag even te lezen, een goed boek maar ook jouw blog. De laatste dagen van 2009 komen er aan en alweer zul je een hoofdstuk moeten afluiten. Vanaf hier wens ik je alvast fijne dagen met je famile, vrienden en je blog en hoop op een super 2010 voor jullie allemaal!
Haha, leuk die kat, die twee van ons komen uit het asiel waar ze waren achtergelaten door een stel dat ging scheiden. Beiden lusten geen vis…. Erger nog, ze lopen er gewoon bij weg.
Mooi beestje! De kat van mijn vriendinnetje blijkt trouwens kerstbrood lekker te vinden :?
Ha, een zielsverwant van Hans, als die vis ruikt wordt hij ook helemaal gek. Wees maar blij dat Bob nog ontzag voor ‘t aanrecht heeft (en probeer het vooral zo te houden). Maar als hij in dit tempo doorgroeit hoeft hij niet eens op ‘t aanrecht te springen, dan wipt hij binnenkort gewoon met een voorpootje de vis van de snijplank. En dan lekker spinnen op schoot met zo’n enorme viskegel.
Nou heb ik dus wel écht een heel bijzondere kat….
Kip, vlees, vis, ze loopt er omheen, met een grote boog! Op het aanrecht komt ze om vers water uit de kraan te slobberen.
Maar pas op als je een rolletje/zakje pepermuntjes hebt! Die eet Jip letterlijk uit je mond!
Bijzonder beest…..En zo hebben ze allemaal wat
Kan mij indenken dat je wilt schrijven maar het er gewoon niet van komt of toch weer niet uit komt.
Wat een scheet van een beestje zo te zien die Bob.
Wij hebben het geluk dat Spottie nog steeds (al een jaar) het aanrecht gewoon niet door heeft, hoop het zo te houden.
Mocht ik je hier niet meer zien, hou je taai tijdens de jaarwisseling en een heel goed 2010 gewenst.
Joos: we wachten het gewoon af…….
Het aanrecht is de enige plek waar Swiffer niet mag komen.
Prettige dag toegewenst, kus 10-eke
ik heb het deze dagen ook, snap je helemaal.
maar mijn hemel: wat wordt die Bob groot!!! En hij wordt in zijn gedrag ook steeds leuker en ik word steeds meer jaloers.